W świecie obrazów – po co młodzieży teatr i kino?

     W pierwszym półroczu uczniowie naszej szkoły mieli okazję uczestniczyć w kilku wydarzeniach kulturalnych. Łącznie cztery razy braliśmy udział w wieczornych spektaklach teatralnych. Odwiedziliśmy teatry w Opolu i Częstochowie. Obejrzeliśmy bardzo ciekawe inscenizacje „Przedwiośnia” i „Tanga”, bardzo oryginalne widowisko „Męczeństwo i śmierć Marata”, monodram „Uciec od rozpaczy” oraz raz w ramach lekcji wybraliśmy się do MDK na niezwykle poruszający film pt. „Nie martw się, nic mi nie jest”… Można żałować, że tylko raz… ☹

Były to wydarzenia, do których przywiązujemy znaczącą wagę. Dlaczego?

     Otóż w czasach, gdy coraz więcej młodych ludzi nie sięga po lektury, a język polski bywa spłycany i upraszczany, wyjścia do teatru i kina nabierają szczególnego znaczenia. Stają się one jedną z niewielu okazji do bezpośredniego kontaktu z żywym, poprawnym i bogatym językiem. Młodzież słyszy różne style wypowiedzi, dialogi, monologi, język literacki i artystyczny, co naturalnie wpływa na rozwój słownictwa oraz wrażliwości językowej.
     Teatr może w pewnym sensie „zastępować” lekturę, ponieważ pokazuje tekst w działaniu, ożywia go emocjami, gestem, muzyką i obrazem. Dzięki temu nawet uczniowie, którzy na co dzień niechętnie czytają, są w stanie zrozumieć sens utworu, jego przesłanie i problemy bohaterów. Taka forma odbioru kultury jest bliższa współczesnej młodzieży, wychowanej w świecie obrazu i dźwięku, a jednocześnie nadal przekazuje treści literackie i humanistyczne.
W sytuacji, gdy szkolny przedmiot (język polski), bywa i jest niedoceniany, a wręcz lekceważony, wyjazdy kulturalne mogą przywracać mu rangę i sens. Pokazują, (przynajmniej części młodzieży), że literatura i sztuka nie są jedynie szkolnym obowiązkiem, ale żywym źródłem emocji, refleksji i rozmowy o świecie. Uczniowie widzą, że problemy poruszane w dramatach czy filmach są aktualne i dotyczą także ich życia.
     Dlatego właśnie dziś takie wyjścia są szczególnie potrzebne. Pomagają przeciwdziałać zubożeniu języka, rozwijają kompetencje kulturowe i uczą świadomego odbioru treści. Mogą stać się mostem między szkołą a życiem poza jej murami – pokazując, że język polski i kultura nie są czymś przestarzałym, lecz nadal ważnym i potrzebnym elementem rzeczywistości.
A poza tym… wspólne przeżywanie spektakli i seansów sprzyja integracji klasy, buduje więzi między uczniami oraz tworzy przestrzeń do rozmów i wymiany opinii.

Bezcenne!                                                                                                                                Don Kichot